Na ruim twee decennia aan het roer van zijn eigen bedrijf heeft Erik een belangrijk hoofdstuk afgesloten. Een periode waarin hij kansen zag, beslissingen nam en verantwoordelijkheid droeg voor zijn medewerkers. Hij kijkt er met trots op terug, maar weet ook hoeveel het ondernemerschap van hem heeft gevraagd.
Wat doe je wanneer je nog volop wilt bijdragen, maar niet terug wilt naar de rol die jarenlang vanzelfsprekend was? Moet je jezelf opnieuw uitvinden? Of kun je kiezen welk deel van je ervaring je meeneemt - en welk deel je eindelijk mag loslaten?
Een telefoontje om één uur ’s nachts
Ruim 35 jaar werkte Erik in sales en ondernemerschap. Hij stond 22 jaar aan het hoofd van een internationaal opererend bedrijf en gaf leiding aan veertien medewerkers. In die jaren waren er successen, moeilijke perioden en momenten waarop alles samenkwam.
Eén daarvan begon midden in de corona tijd.
Eriks bedrijf was toen al 21 jaar partner van Stichting Kinderen Kankervrij, KiKa, en liet de bekende KiKa-beren produceren. Omdat voetbalwedstrijden tijdens corona zonder publiek werden gespeeld, ontstond met sc Heerenveen een bijzonder plan: het Abe Lenstra Stadion vullen met 15.000 KiKa-beren.
Voor de wedstrijd warenal enkele beren verkocht. Daarna ging het plotseling hard.
Om één uur ’s nachtswerd Erik gebeld: alle 15.000 beren waren uitverkocht.
Voor hem was het dubbelfeest. De webshop die zijn bedrijf voor KiKa had gebouwd, bleef ondanks de enorme belangstelling overeind. Vervolgens werden de beren binnen 36 uur door heel Nederland verstuurd. De beelden van het stadion gingen de wereld over en de actie bracht uiteindelijk ruim 313.000 euro op voor onderzoek naar kinderkanker.
“Daar kreeg ik ontzettend veel energie van. En daar ben ik tot op de dag van vandaag trots op.”
Niet alleen vanwege de opbrengst of internationale aandacht. Alles kwam samen: een gedurfd idee, maatschappelijke betekenis en mensen die onder grote druk gezamenlijk iets bijzonders voor elkaar kregen.
Het zit soms in iets kleins
Toch hoeft er voor Erik geen vol stadion aan te pas te komen om datzelfde gevoel te ervaren.
Vanuit zijn kantoor kon hij de gesprekken in de kantoortuin horen. Zijn collega’s hadden veel contact met klanten. Soms hoorde hij hoe een medewerker een gesprek voerde: vriendelijk, betrokken en met hoorbaar plezier.
Na zo’n gesprek liep Erik de kantoortuin in. Niet om iets te controleren of te verbeteren, maar om haar te bedanken. Hij vertelde haar hoeveel plezier hij had in de manier waarop zij de klant te woord had gestaan.
Een klein moment,zonder media-aandacht of indrukwekkende opbrengst. Toch bleef ook dit hem bij. Zoals Erik het zelf zegt:
“Mensen doen met mensen zaken. Blijf dat onthouden.”
Wat wil hij meenemen?
Op het eerste gezicht kunnen de twee herinneringen nauwelijks meer van elkaar verschillen. Aan de ene kant een landelijk succes: 15.000 verkochte beren, internationale aandacht en ruim 313.000 euro voor KiKa. Aan de andere kant één medewerker die op een gewone werkdag een klant op een bijzondere manier te woord staat.
Toch zit voor Erik in beide momenten hetzelfde: mensen die betrokken zijn en samen iets bijzonders voor elkaar krijgen.
Dat inzicht helpt hem nu bij zijn zoektocht. De voortdurende eindverantwoordelijkheid van het ondernemerschap hoeft hij niet meer. Maar het contact met mensen, het herkennen van kansen en het samen iets in beweging krijgen, wil hij juist behouden.
Daarom spreekt mentorschap hem aan. Erik wil zijn ervaring graag inzetten voor ondernemers die ergens op vastlopen. Niet door het van hen over te nemen, maar door mee te kijken, vragen te stellen en eerlijk te zeggen wat hem opvalt.
Die andere manier van bijdragen ervaart hij ook als wijkraadslid in Rotterdam Centrum. Na jaren waarin hij als ondernemer zelf besluiten kon nemen, merkt hij nu dat invloed niet altijd betekent dat jij degene bent die de knoop doorhakt. Het vraagt ook om luisteren, verschillende belangen bij elkaar brengen en geduld houden wanneer verandering minder snel gaat dan je zou willen.
Door alles wat hij heeft meegemaakt, herkent Erik veel. Hij schrikt niet wanneer het ingewikkeld wordt en weet dat één goede vraag soms genoeg is om anders naar een probleem te kijken.
Misschien zoeken we bij een volgende stap te snel naar een nieuwe functie, terwijl het antwoord ergens anders ligt. Niet in de vraag: wat kan ik nog gaan doen? Maar in de vraag: op welke momenten voelde ik dat ik echt op mijn plek was?
De momenten die ons zijn bijgebleven, zijn zelden willekeurig. Vaak laten ze zien wat we belangrijk vinden, waar onze kracht ligt en welk deel van onszelf we niet willen achterlaten.
Voor Erik zijn dat niet de slapeloze nachten en de eindverantwoordelijkheid. Het zijn de mensen, de samenwerking en het gevoel dat zijn ervaring iets voor een ander kan betekenen.
Hij hoeft daarom niet opnieuw te beginnen.
Hij gaat verder met wat hem altijd al energie gaf.